Gulberge
n
De zaterdag wandeling voerde de groep over wegen en paden, afwisselend hard en zacht, modderig of droog, met en zonder kiezels of echte keien. Door uitgesleten sporen of hoog gras. Gekwebbel voor en achter. Langs koeien die vreemd opkeken en paarden die er van schrik vandoor gingen. Het geluid van de snelweg, afgewisseld met de stilte in een stukje bos. De geuren van de herfst, de paddenstoelen alom aanwezig. Bv. de redelijk zeldzame keizerszwam of keizersamaniet, de gele knolamaniet, een heksenkring van vliegenzwammen, het piepkleine bekermosje, de gele koraalzwammetjes op boomresten. De door-lopers moesten even op ons wachten.
Het rustpunt aan de Urft, een zijstroompje van de Kyll werd gebruikt voor privé momenten in de bosjes. Vlak voor de picknickplaats nog een slingerend knuppelpad, enkele honderden meters door het moeras, als afsluiting van de ochtend.
Bijzondere momenten waren er ook deze keer.
Ik memoreer de opmerkelijke aanwezigheid van “ballen” in meerdere vormen.
Er was ook iets met een schoenendans…. aan en uit …
Snelle- en tussengroepen, daar is zelfs een liedje over gemaakt.
Iemand heeft bewezen dat het Rikdiploma terecht is verstrekt in het verleden.
Sfeerverlichting dank zij theelichtjes.
Iemand kon heel snel lopend beelden van de wandelaar vastleggen.
Er is ook nog een fotogalerij met nog veel meer foto’s van het wandelweekend.
Ben je benieuwd naar de verslagen van voorgaande jaren? Klik op het jaar waarnaar jouw belangstelling uitgaat: 2016, 2015 of eerder met bijbehorende foto’s van 2016, 2015 of eerder.
Impressies van het WSV-Nuenen wandelweekend 2017 door Marije van Erp
Eifel, Stadkyll, Hotel am Park
1, 2 en 3 september 2017
Na een goede nachtrust in mijn eigen bed zit ik op maandagmorgen aan de PC om dit stukje te schrijven. Geen van uur tot uur verslag.
Welke herinnering komt het eerst bovendrijven?
De schitterende natuur, de mooie routes en de toch af en toe heel steile hellingen. Hoe doen die “snelle lopers” dat toch? Zo slecht loop ik toch ook niet en toch rent de een na de ander me voorbij.
De weergoden waren ons goed gezind. Een perfecte wandeltemperatuur en maar af en toe wat zegen van boven. Donder en bliksem, zoals vorig jaar, stonden nu niet op het menu. Over het menu gesproken: …. mmmmmmmmmmmmm… dat is wel eens veel beter geweest. Het diner was uitbesteed aan een cateraar.
De kamers in het hotel waren mega, sliep je alleen dan had je een dubbelbed en een zee aan ruimte. Met zijn tweeën waren er zelfs 4 slaapplaatsen en was de ruimte iets beperkter.
Men was druk bezig met de restauratie van het hotel. En daardoor misschien:
hier en daar wat koudwater problemen, stoelen al dan niet aanwezig, nachtelijke herrie en ontbrekende of loshangende onderdelen, niet overal een goed bereik van Wifi. Maar … iedereen had wel een balkon. Een groot pluspunt: er was gratis koffie en thee in de hal.
De picknick wederom uitstekend verzorgd door Arie en zijn team, met een extra compliment voor de jam van Maria. Die was “schoon op”. In de middag liepen er wat mensen verloren, een en ander was niet duidelijk gecommuniceerd door het organiserend comité. En op het einde, helaas, toch nog flink wat “zegen van boven”. Ach, dan smaakt het bier in de lokale kroeg ook weer best.
De zondagwandeling startte met prachtig weer en bood schitterende panorama’s, aan het eind beloond met het geluid van een paar roofvogels, die hoog boven ons zwevend, hun vliegkunsten demonstreerden. Feestje voor de opmerkzame wandelaar.
Heel snel is het weer tijd om elkaar te bedanken en een goede thuisreis te wensen.
Jammer dat de gezamenlijke afsluiting, met een maaltijdsoep, bepaald niet gezamenlijk verliep. Waarom die haast? Nogmaals jammer!
Ach, wie weet, misschien tot volgend jaar.
Vol wandelzin ging de groep vrijdagmiddag op weg, uitgezwaaid door een enkele achterblijver of partime-loper. Achter het hotel voerde een smal pad ons rechtstreeks naar de schitterende omgeving. Een buitje onderweg als zegen voor de deelnemers en na afloop het gebruikelijke rondje van de club in de eetzaal van het hotel.
