Verslag van het wandelweekend in Irrel  in het zuiden van de Eifel september2014

Ik kan het niet laten mijn verhaal te beginnen met: wat een spectaculaire natuur, daar bij Irrel!!! De lange rit waard!

Onze eerste wandeling , vrijdag 5 september, startte in een zonnig Irrel, bij ons hotel.  Een klein stukje dorp door en dan de natuur in.  Meteen lekker klimmen om boven gekomen te kunnen genieten van weidse uitzichten op het dorp, de akkers, de bossen, de bloeiende planten. Hierboven een bunker en museum behorend bij de Westmall,  de Duitse westelijke verdedigingslinie in de 2e Wereldoorlog. Weer verder door het bos. Steile en door bomen begroeide afgronden langs het pad.  Waar de zon tussen de bladeren door piepte, bloeiden heideplanten prachtig paars.  Al afdalend over een smal paadje volgden we even de Prüm, een bruisend riviertje, om te eindigen op een terras in Irrel. Tijd voor een welverdiend drankje.  Warm daar met de zon in mijn nek!

29.09.2013 wsv Nuenen, Vincentwandeling

Dit verslag kunt u vinden op de site www.beneluxwandelen.eu.  U gaat naar de “knop”  Laatste Updates, rolt de pagina door naar uw tocht onder vermelding Nuenen, datum met uw naam tocht. Na +/- twee weken verhuisd het verslag naar de knop Medewerkers onder mijn naam te klikken op die lijst. 

Het is wat men noemt, een last minute beslissing. De moeilijke keuze, wie van de twee vandaag. Na lange overweging, stap ik in de bus, die me naar dit dorp vervoeren zal. Het wordt de gemeente waar Vincent van Gogh de beroemde tekenaar en schilder, een van z'n vroegere woonplaatsen, gepropageerd  wordt. Vreemd, de info balie in het buskantoor heeft men geen weet van de halte die ik zal moeten hebben. De chauffeur weet het wel.... Ik stap uit in kerkdorp Gerwen, en ben zo rap aan de startlokatie, een cultureel centrum. Het naburige kerkplein staat ramvol met geparkeerde auto's.   Het slaat aan, zoveel is duidelijk. 

Waar een dorp nog dorp is gebleven, zodoende loop ik al gauw de bebouwing uit. Midden op de weg, zie ik een hond kwispelend met z'n staart, voor me uitlopend, middelgroot beest, zonder baas. Ik bedenk laat het beest me rustig passeren. Naderbij komend zie ik, dat het een hangbuikzwijn betreft. Ik benader het beest eerst omzichtig, maar het beest is zo vriendelijk om zich te laten benaderen, laat zich gewillig knoedelen en knuffelen, ik aai het en voel harde beharing. Het dier loopt even mee, maar gaat randje dorp een weiland in het malse gras proeven. Het beest is gewis van iemands erf ontsnapt.

Ik vervolg mijn wandeling. Ga al meteen een padje in, tweesporig, die me randje dorp de velden vooral maïs, instuurt. Slinger er wat rond, om bij een afslag, een donker sparrenwegje in te gaan die me vervolgens afzet aan een  doorgaande provinciale weg. Daar gaat het een poos een drie meter breed fietspad op, en volg dit pad en tijdje. Ik ben al meteen in een beboste omgeving. Passeer een particuliere tuin met een ven en daarachter een mooi wit prieeltje. Een echte blikvanger. Blijf in dit bos wat rondstruinen met her en der bewoning van mensen van goeden doen, een wijkje met vogelnamen.  Dan wordt het na beschutting van bossen, even wat opener. Aan een boerderijtuin staan ezels, alpaca's, lama's en veel kippen. Het is nu een verharde weg intussen door wat agrarisch gebied, her en der een huis, en oude boerderijen, een gehucht de Deense hoek genaamd. Geraak aan het Wilhelmina-kanaal  en een fietspad op, die ons brengt aan de eerste rustpost in de openlucht. Het waait hier duchtig en de parasol boven het improviseerde buffet in de open lucht, gaat er dan ook bij liggen. Ik rijg m'n jack toch maar dicht want de najaarskou doet zich al gevoelen, niettemin prachtig helder en dus zonnig weer.

Na de pauze wordt ik de diepte vanaf een talud ingestuurd, het pad daalt geleidelijk af naar een mooi stukje broekgebied, moerassig dus. Haast ondoordringbaar maar fantastisch mooi, onderbroken met verholen liggende weitjes. De bosanemoon gedijt hier rijkelijk, de balsemien, en andere wilde bloemen en planten, loofhout, over almaar graspaden. Er blijkt met de herfst aan de deur nog van alles te groeien en te bloeien. Een waar lusthof. Grote varens, boven mij jaagt de wind door de bomen. Mijn route beschrijving belooft hier een vogelgebied met o.m. goudvink, wielewaal, goudhaantje, havik sperwer, bosuil. Geen van allen gezien noch gehoord. 

Ik geraak dan aan een veld onafzienbare maïsvelden omzoomd langs zijn paden met vooral vlierbesstruiken, rietkragen. Na enige tijd klim ik weer een talud op die me terug aan voornoemd kanaal brengt,na een slagboom en vervolg ik een fietspad, zie op afstand de rustpost van daarstraks, maar ik draai nu een ophaalbrug over, en landelijk wegje in met opnieuw enorme maïsvelden, en een hoogspanningsleiding onderdoor. Op een viersprong gaat het richting een bosperceel, de wijdse ruimte uit. Na een motorcrossbaan gaat het een pad in vol kuilen en gaten, waar de crossers behoorlijk huisgehouden hebben, en worden knieën enkels en  beenspieren getest. Aan dit pad liggen enorme huisvuilzakken en  hele hopen laminaatvloeren of planken gedumpt. Uit de eikenbomen vallen geregeld hoorbaar de eikels met een plof of bladergeritsel omlaag. Ik zal er toch gespaard van blijven er een op mijn test te krijgen, gelukkig, er zijn beste exemplaren bij n.l.

Steek de weg Son -Lieshout over en vervolg bosparkoers. Gaan een brug over om een wel erg brede sloot langs te gaan over een breed graspad.  Voorbij een groep kasten , bijenkolonie, en een wilde bloemenveld aangrenzend.   Voor weer een andere brede sloot afslaand die me via een dammetje een pad opstuurt.  Het wordt verharde  weg en even volgen huisje boompje beestje om even verderop een groenwal in te gaan. Smal paadje ervan door, volgt een klaphek die ons tussen vennen  en sloten in gebied de Mosbulten brengt. Slingeren graspad links rechts door dit gebied en treffen vogelobservatoren  aan  met reusachtige kijkers. Op vraag kan een der vogelwachters  een hele trits namen noemen  welke vogels hij ziet. Gaan een parkeerterrein over een weggetje op door veld en bos  Een beek de Beeksche waterloop genaamd langsheen. Weg Lieshout-Son oversteken. Zie veel vlindersoorten onderweg maar het koolwitje overheerst toch, naast de citroenvlinder . 

De rustpost is voorzien in boerenschuren die volgens de borden  als een provisorische fietsroute post fungeert, en als zorgboerderij. Hierna even pad teruglopen die me weer afzet aan  Wilhelmina-kanaal. Het weidevee is onderweg alom nog rijkelijk aanwezig, in al haar soorten. Een reeks paarden schouwt me toe langs weidedraad. Ik ga eindweegs verder weer kanaal oversteken en volg landelijke wegjes met kastanjebomen die ook hun last verliezen en weer ben ik alert dat Jan de Wind, ze wel eens op mijn koppie kan doen belanden. Om me heen snuif ik hooilandlucht, en alom zijn tractoren  bezig voor het laatst hooi van het land te halen. Op zondag; dat zag je vroeger nooit, tenzij noodzakelijk te doen. Asfaltwegje slingert door een buurtschap en toch gaat het over in zandweg en gaat het een eikendreef in. Populieren wegjes  volgen waar de wind doorheen ruist. Verliezen bladeren en takken. Afgewaaide takken en jes, bladeren bedekken het wandelpad. Opnieuw langs schilderachtige boerderijen, en her en der een huisje van recentere tijden. Motoren  van tractoren op het land, doorklieven de stilte, wat het anders was geweest. De Evert de Vriesdreef zegt een straatnaambord , een eertijdse schaapherder  leefde van 1888 tot 1962,  de dreef leidt naar een brandkuil, waar een monument  ter ere hem is opgericht.

Ik ben terug in Gerwen en passeer nog allerlei bewoning, en ga recht op de finish af. Voor oude kerk die Vincent ook toendertijd inspireerde om na te schilderen, beland ik in het startlokaal. 

Ik overweeg er nog een loopje van vijf k.m. erbij te lappen, de z.g. Vincent-route die grotendeels door het dorp Nuenen leidt. Het kan ruim voor sluitingstijd van de afmeldburo's, dus ik overweeg niet langer, maar doen. Via weg, dorp uit, ga een zijwegje in op bebouwing van Nuenen aan via weiden met koeien en paarden. Kom in een villawijk met vijvers en brugjes en parken, langs het gemeentehuis, en tref alom fotograferende en filmende toeristen en rondhangend bij infopanelen. Bij objecten , die een en ander over Vincents leven vertellen of een rol speelden. Infozuilen te over onderweg, maar ik lees er maar enkelen, het zou te veel oponthoud geven. In het Nederlands en Engels, over het rijke tekening en schildersleven van Vincent van Gogh, uitleg over z'n leven en wat hij op die plek schilderde en wat al meer. Mijn routepapier vermeldt in ruime mate en omkaderd wat ik allemaal  qua geschiedenis zou moeten of willen weten. Allerlei namen als van straten en pleinen en huizen die in Vincents leven een rol speelden, of die hij tekende of schilderde passeren op de route. Het is al Van Gogh wat in Nuenen's kern de klok slaat. 

Via  windmolen De Roosdonck die hij ook enkele malen schilderde of tekende gaat het 't fietspad op terug naar Gerwen langs de smalle provinciale weg, is iets minder in de route. Passeer nog een huis waar in de voortuin pompoenen in alle grootten en maten en kleuren staan opgesteld. Fotogeniek gezicht, dat wel. Kom in een vrijwel lege zaal terug, en geraak er nog met wat organisatoren in gesprek. Ik kan ze zonder meer complimenteren omtrent de tocht vandaag. Het was zonder meer de keuze uit een overbezet  wandelprogramma in Oost Brabant vandaag, die mij in mijn keuze parten speelde. En vast en zeker meer wandelaars. Die hun keuze elders lieten vallen.Een absoluut geslaagde wandeldag met heel andere parkoersen  dan verwacht. Ik ga er weer van tussen beste lezer. Tot mijn volgende tocht, en wie weet waar, anders, zeker tot ziens. Houdoe!

Peter Heesakkers.

Graag wil ik laten weten dat ik het weekend met de WSV Nuenen heel leuk vond.
Het was allemaal heel goed georganiseerd. Het hotel met zwembad en sauna was natuurlijk geweldig. Ook het eten vond ik goed. En de wandeltochten waren heel mooi uitgezet. Ik merkte dat er zeer veel organisatie aan vooraf was gegaan en ben de mensen die zich hiervoor hebben ingezet dankbaar.
Aangezien ik al vaker ben mee geweest met een wandeling heb ik veel foto's die ik graag met de club zou willen delen.
Het is de bedoeling dat de club deze foto's naar eigen inzicht gebruikt - echter niet voor wedstrijden of commerciële doeleinden.
De club mag de foto's verspreiden onder de clubleden (naar eigen inzicht).
Aangezien ik vaak fotoboeken maak ben ik graag bereid om voor de clubleden een fotoboek te maken (mocht tijd of ervaring bij de clubleden ontbreken). Ik maak de fotoboeken via Hema of Albelli. De prijs ligt rond de 12 euro voor een boekje van 14x14 of 20 euro voor een boek van 21x21. Dit is exclusief verzendkosten die er bij Albelli nog bijkomen. Ik hoor het nog wel of er interesse in is.
Aangezien ik geen andere e-mailadres heb dan dit van jou vraag ik jou naar wie ik de foto's kan toesturen. Ook van de wandeling Nuenen-Geldrop in 2013, een wandeling in Someren in 2012 en een wandeling in Nuenen 2012 heb ik nog foto's die ik graag doorstuur.
Groetjes,
Sandra Leemans,
vriendin Hildegard Siebert

Wandelweekend 6 september - 8 september 2013 in Bödefeld Sauerland.
Wat een stralende start van ons wandelweekend, vrijdag 6 september!

Zo warm, zo zonnig! ’s Middags stipt om 2 uur begonnen we aan onze eerste wandeling. Een groep van 33 personen fris en vol energie. Helaas hadden Anne-Marie en Lau, trouwe deelnemers, moeten afhaken vanwege gezondheidsproblemen. Een voorspoedig herstel Lau!
We volgden een paadje achter ons hotel en daar lag hij: de Kreuzberg, blinkend in de zon. Daar moesten we op. Maar o o, wat een steile klim! Zonder beschutting. En dat aan het begin van onze wandeling… Maar vooruit, er tegen aan. Nou… dat ging niet onverdienstelijk… We kregen er een complimentje voor van Hans.
Boven wachtte de beloning voor noeste arbeid: een prachtig uitzicht op het dorp Bödefeld en zijn omgeving.

Daarna volgde een afwisselende wandeling heuvel op, heuvel af tenslotte eindigend op het grote terras van ‘ons’ hotel Albers. Zo’n echt Duits hotel. Vlekkeloos wit met zwart vakwerk en rijkelijk versierd met bakken vol uitbundig bloeiende rode geraniums en zeer kleurige petunia ‘s. In het hotel had ik een ruime kamer met balkon en zelfs een gezellige serre!
Maar eerst nagenieten op het terras, uitrusten, uitdampen en aan het bier (of zoiets)!
’s Avonds bij het smaakvolle diner in ons eigen deel van het restaurant, voegde Ine zich nog bij ons. Nu was de groep compleet.
Zaterdag vertrokken we vol enthousiasme. Maar donkere wolken pakten zich samen. Daarna regende het zachtjes, was het even droog om vervolgens over te gaan in een gestage regenbui. Grrr. We hulden ons in plastic, klapten paraplu ’s open en liepen door. Helling op, helling af, in ganzenpas over smalle paadjes in indrukwekkend mooie bossen. Heel hoge naaldbomen, wanhopig op zoek naar het licht en samen een prachtig schouwspel vormend op de steile hellingen. Het geplande terras op koffietijd bood weinig beschutting voor alle neerdalende nattigheid. Geen nood, binnen was ruimte genoeg. Maar iedereen van het juiste drankje voorzien, viel nog niet mee…

Toch, uiteindelijk gelaafd, gingen we weer op pad. Doorkruisten een donkere bomen bos, waar tussen de bomen slechts duisternis heerste, genoten van een wijds uitzicht, keken in diepten, wandelden in ons eigen coconnetje met ritselende capuchon om de oren. Het pad werd natter en natter. Er vormde zich modderpoeltjes… Toen door hoog gras, stappen over op de grond liggende takken. Waar is het pad? Is hier wel een pad? Kennelijk een doorsteekje, want ineens waren we bij onze lunchplek. En wat voor één! Een heuse skihut! Had onze lunchploeg even snel voor ons geregeld: een droge plek met stoelen en tafels om even te relaxen. Plastic uit, aanschuiven in de rij en lekkere broodjes met beleg, tomaat, komkommer samenstellen. Een verfrissend drankje erbij. Mmmm. Applaus voor de lunchbereiders!
Daarna wachtte ons een verrassing!

Het was buiten droog geworden! En nog mooier: dat bleef het de verdere middag ook! Een 7-tal enthousiastelingen scheidden zich af van de grote groep voor een extra lus(je). Zo gingen we verder door de prachtige natuur van het Sauerland. Passeerden mossige, glibberige bruggetjes over schilderachtige beekjes in het uitgestrekte bos. Genoten van allerlei kleuren groen. Van bomen, van varens, struiken, mos en gras. Zagen paddenstoelen in allerlei formaten en kleuren. Liepen langs afgronden. Genoten van heel veel buitenlucht.
De wandeling eindigde bij ‘ons’ terras. Daar kwam zelfs de zon om het hoekje kijken!
Zondag was al weer onze laatste wandeldag. De temperatuur was gezakt naar 14 graden. Wat een verschil met vrijdag! Dreigende wolken, maar droog. Deze keer voerde de route over brede redelijk vlakke paden. We genoten van prachtige vergezichten. Zagen witte dorpjes met grijze daken tussen weiden en bossen. Een panoramaroute. Mooooi!
Afsluitend genoten we nog van een rijk gevulde groentensoep met brood. Het einde van een heel geslaagd wandelweekend. Zonder wanklanken.
Bedankt organisatie, dat jullie alles ook dit jaar weer zo goed voor elkaar hadden! Moeilijk om volgend jaar te evenaren of zelfs, zoals Cor wil, te overtreffen. Een uitdaging.
Ik ga in ieder geval weer mee.
Reina


Wandelweekend 31 augustus-2 september 2012
in Waldbreitbach in het Westerwald in Duitsland.
Aantal deelnemers: 32.
Na een natte heenreis startte onze vrijdagmiddagwandeling in droge omstandigheden. Een klein stukje dorp en daarna strekte de natuur zich voor ons uit. Via prachtige smalle paadjes gingen we helling op helling af door het enorme bosgebied, passeerden beekjes, namen bruggetjes, klauterden een nieuwe heuvel op en aan de andere kant weer af. Genietend van de sfeer, de heerlijke temperatuur en de frisse lucht (niet van de stilte, want we hadden elkaar heel wat te vertellen…). Het begon licht te regenen kort voor we ons eindpunt bereikten. Dus jassen aan en pluutjes op. Maar het deerde ons niet. We waardeerden nog meer ons welverdiende drankje op een overdekt terras in Waldbreitbach.
Zaterdag, na een heerlijk ontbijt, met de bus naar het startpunt van onze wandeling: de Klosterweg, van Rengsdorf naar Waldbreitbach. Een tocht van ruim 17 km door de meest prachtige natuur. En daar gingen we weer: steile hellingen op, diepe afgronden naast ons, over bruggetjes, watertjes, langs een klein kasteeltje, een klooster. Overal bomen, door zonlicht doorschenen, soms donkere wouden, dan weer een veldje, bermen vol bloemen: veel springbalsemienen en gulderoedepluimen.

En … zelfs een vos! Mooi, mooi, mooi.
Tijd voor de lunch: een keur aan etenswaren smaakvol gerangschikt en versierd met grote dennenappels stond voor ons klaar. Aanvallen! Mmmm, heerlijke broodjes, lekker beleg, komkommer, tomaat, en keuze aan drankjes, fruit en zelfs een bonbonnetje voor toe. Mmm mmm mmm.

Prima verzorgd. Bedankt Marije en Gertje!
We vervolgden onze route, maar nu opgesplitst in 2 groepen. Wie sneller en verder wilden wandelen konden nu aan hun trekken komen. Deze snelle groep vertrok het eerst en breidde de route uit met een lus van 4 km. De anderen gingen op het ochtendtempo door met de uitgestippelde route. Tjonge wat een indrukwekkende en uitgestrekte natuur, bijna niet te geloven voor ons Nederlanders! Afsluitend een verfrissend drankje op het terras.
En daar gebeurde het… De lus van de veter van de ene schoen, haakte aan Gertjes andere schoen. Ze kon geen kant meer op en klapte neer. Ai!!! Dat deed pijn!!!
’s Avonds tijdens ons gezamenlijke diner, wekten Alexis, Roy, Hildegard en Paula een oude traditie tot leven. Deze nieuwelingen deden een voordracht. Cor en Jan deden, daartoe uitgenodigd, enthousiast mee. Wat hen kwam te staan op de kwalificatie: ezel. Hahaha.
Zondagochtend bleek de val van Gertje zeker zo ernstig te zijn geweest als hij al leek. Haar schouder deed zodanig pijn dat zij samen met Harrie na het ontbijt naar huis vertrok. Wat een pech! We duimen voor je, Gertje! Sterkte.
De rest van de groep ging weer met enthousiasme van start voor weer een wondermooie wandeling in weer een ander stukje Westerwald. Afsluitend nog een Eintopfmaaltijd. Hiermee eindigde een geweldig wandelweekend.
Oh wat smaakt dat naar meer! Ik hoop dat Cor en Jan ook voor komend jaar weer zo’n prima hotel weten te vinden in een prachtige omgeving. Dat vervolgens de voorlopers voor ons weer afwisselende en mooie routes weten uit te zetten. Dan zijn alle ingrediënten aanwezig, want aan ons, enthousiaste weekendwandelaars, zal het niet liggen. Wij zijn paraat.
Reina

Nagekomen bericht:
De schouder van Gertje is behoorlijk gekneusd. Ze loopt even met een mitella.

                                                                                                         

                                                                                                             naar boven

 

 

De volgende ochtend werd ik gewekt door het geluid van stromend water. "Mijn buurman onder de douche?", hoopte ik nog. Helaas... regen...
Na het ontbijt was het gelukkig weer droog. Maar slechts voor korte duur. Toen we goed en wel op pad waren,moesten paraplu 's, plastic jassen en regenhoedjes te voorschijn gehaald worden, want de schaarse spettertjes veranderden in echte druppels en vervolgens  in een heuse regenbui, die
2 uur zou aanhouden. Maar daar lieten we ons niet door tegenhouden. Het gaf eigenlijk wel een wat mysterieus, sprookjesachtig  tintje aan het bos.

Het gedempte licht, de grote plakken mos, paddestoelen, groot en klein, geel, wit, groenig, bruin,  vers gevallen eikels, dorre bladeren op de grond. We klommen en daalden in het uitgesrekte woud. Grijze spectaculaire rotspartijen, loodrecht, verdwijnend in een dampige verte. Op uitzichtpunten waanden we ons aan het einde van de wereld. De verten versluierd in vocht.  Maar toen verschenen  langzaam de vage contouren van een rij coniferen. Steeds duidelijker te voorschijn komend, optrekkende wolken... DROOG! en ZICHT!

Tijd voor de lunch. Weer prima verzorgd door Marije geholpen door Dirk. We konden gebruik maken van de kantine van een voetbalvereniging. Fijn! Dus droge stoelen en tafels, een uitgestald buffet met allerlei heerlijks. Vooral de smeerworst! Mmmm..., goed idee Dirk! En wat dacht je van de zelfgemaakte pruimenjam die Marije van huis had mee gebracht? Jullie mogen de lunch volgend jaar wel weer verzorgen!

Na de middag splitsten onze groep van 29 wandelaars zich op. Het grootste deel, waaronder ik, volgde de reguliere route, maar een flink aantal wilden een grotere uitdaging en gingen de extra lus van 5 km maken. Wij vervolgden onze wandeling  door het woud, zagen de restanten van een Romeinse villa diep beneden ons. Goed herkenbaar aan nog rechtop staande zuilen. Op naar de waterval (nou ja... Stroomversnelling) met grote mossige rotspartijen in de stroming en de prachtige houten brug erover. Even pauze, even genieten en porseleinzwammen bewonderen. En dan op naar het terras aan de rand van het woud. Lekker zo'n welverdiend drankje. Lekker ook de zon. Wachten op de andere groep. En wachten... wachten... Eindelijk een telefoontje: wij zijn 3 groepsgenoten kwijt... Ai, foutje...Gelukkig kwam het toch redelijk snel goed dankzij gezond verstand en een mobiele telefoon. Weer iets geleerd: niet lukraak gaan lopen, maar wachten op de man met de gps...

En toen was het al weer de laatste dag van ons wandelweekend. Weer zon. We gingen op pad naar de Teuffelsschlucht. En die maakte zijn naam helemaal waar. Wat een KLAPPER!!! Grote hoog uitstekende en diep afdalende steile rotswanden met helemaal bovenin de duivelstroon. Grote en kleine ronde gaten in de wand, spleten en scheuren, bomen een standplaats forcerend op onwaarschijnlijke plekken: tussen 2 steile wanden, lang uitgereikt om toch nog wat zon en licht te vangen of dwars hangend over het pad, de wortels over de grond omdat de weg in de grond ondoordringbaar hard bleek. Dan ineens weer een gewoon bos om even later, een stukje hoger geklommen weer te veranderen in woeste rotsen, wanden met sleuven en gaten. Een smalle doorgang, mossige, vochtig, glibberig, bukken voor een plotselinge, laaghangende puist... Er is weinig fantasie voor nodig om hier het werk van de duivel, de trollen en ander luguber gezelschap te zien… Prachtig, prachtig, prachtig...

Maar ook aan al dit moois kwam voor ons een eind. Nog even gezamenlijk een bordje soep met brood nuttigen in ons hotel en dan de thuisreis aanvaarden. Jammer dat deze geweldige locatie op zo 'n grote reisafstand van Nuenen gelegen is. We moesten de zonovergoten middag in de auto doorbrengen om 's avonds weer thuis de benen onder de eigen tafel te kunnen steken...

Rest mij nog de organisatie heel hartelijk te bedanken voor dit onvergetelijke weekend. Het was geweldig: de goede sfeer, het goede hotel, het lekkere eten, de gezelligheid, de goede organisatie en ook nog de SENSATIONELE natuur.  

Bedankt,
Reina