Gulberge
n
Voor het eerst sinds het wandelweekend georganiseerd wordt, vond deze plaats in Nederland en wel in Valkenburg. Lekker dichtbij! We waren er dan ook zo. In hotel Op den Boud werden we ontzettend hartelijk ontvangen. En dat bleek tekenend voor de service hier: wat een warm bad!
We gingen vrijdagmiddag in een stralende zon op pad met een groep van 35 personen. Al snel liepen we in het prachtig bos de Geulhemmerberg op. De klim viel reuze mee, zo aan begonnen, zo ook weer klaar. Toch mocht het resultaat er zijn: prachtig zicht vanuit de hoogte in het lommerrijke bos om en beneden ons. We passeerden de grotwoningen in de krijtrotsen en later de prehistorische vuursteenmijnen. We streken neer op een terras in het bos. Even uitzweten en ons laven. Nog een half uurtje afdalen en we waren weer terug bij het hotel. Een goede start!
Zaterdag was de dag van de weidse uitzichten. Bijvoorbeeld over Valkenburg met de kasteelruïne, het Casino en Thermae 2000, waar Anne-Marie zich een dagje aan het ontspannen was.
Maar ook over grasvelden, geflankeerd door bomenrijen, verre heuvels met kleine dorpjes, bossen en koolzaadvelden en dat in alle schakeringen die je maar kunt bedenken. Wat een rust, wat een natuur, wat een uitzicht! En alles zonovergoten. Ideaal wandelweer! Perfect.
Op de Schaelsberg brachten we een bezoek aan de kapel (kluis) en de bijbehorende kruiswegstaties. Nog een klein stukje lopen en het was tijd voor de lunch. Arie, Dirk en Gerda hadden op een picknickplaatsje langs de weg de ingrediënten voor een zelf samen te stellen lunch uitgestald. Lekkere broodjes, een rijke keuze aan beleg, komkommer en tomaat, diverse dranken en fruit toe. Voor ieder wat wils. Lekker! Bij gebrek aan zitplaatsen namen velen van ons plaats op de grond tegen het hek. Goed te doen.
Na de rustpauze gingen we nog even samen verder, maar al gauw splitsten we ons op in 2 groepen. Een groep voor een wandeling van 4 km, de andere voor 8 km. Voorgaande jaren deden weinigen de grotere ronde, maar dit jaar was het net andersom. Mogelijk door het minder heftige stijgen en dalen en het perfecte weer. Ook ik ging nu met de langere wandeling mee. Al gauw zagen we de anderen lopen: een rijtje mensen dat zich als stipjes aftekende tegen het bruin van een omgeploegd veld aan de rand van een weide vol gele bloemen met in de verte de helling met lichtgroen gras en donkergroene bomen overgaand in blauwe lucht. Een plaatje!
Toen iedereen droog en bijgekomen was, het leed geleden en de rust was weergekeerd, konden we nog genieten van een lekkere lunch bestaande uit soep en brood. Daarmee een einde markerend aan een heel geslaagd wandelweekend. Dim, bedankt voor het bedenken en uitwerken van de mooie en afwisselende routes, Jan en Cor voor het vinden van de fijne locatie en nog wel zo dicht bij huis!
Reina
Er is ook nog een fotogalerij met nog veel meer foto’s van het wandelweekend.
Voor het verslag van 2015 klik hier, voor de verslagen van de jaren daarvoor hier.
Zondag was de beurt aan een wandeling door het Ravensbos. En wederom met zonnig weer gingen we op pad. Maar donkere wolken pakten zich samen en al gauw moesten we de regenkleding te voorschijn halen. Gelukkig maar voor even. "Daar komen we goed vanaf", dacht ik nog. Maar nee, de echte bui startte een kwartiertje later toen we op een plateau liepen. Gauw al het plastic weer aan. En toen begon het echt te hozen. En te weerlichten. En nergens een schuilplaats. Dus stevig de pas erin en vooruit. Het onweer kwam gevaarlijk dichtbij: flits en meteen een oorverdovende klap. Schrikken! De weg veranderde in een snel stromende rivier. Eerst kwam de regen van de zijkant, maar na een afslag kregen we hem vol op kop. En nog harder ranselde de regen. Het water stroomde van bovenaf onze schoenen in zodat we allemaal sopten. Ha een tunnel in zicht. Even een schuilplaats, niet zozeer voor de regen, want nat waren we toch al, maar wel voor het onweer.
Maar ja, zo stilstaand kregen we het geleidelijk aan koud. Gelukkig dreef het onweer (niet de regen) weg en konden we verder. Jan en Dim hadden intussen de kortste weg naar het hotel bepaald. Dus stevig doorstappen: de redding is nabij. Bij het hotel mochten we binnen via de garage. En daar in een grote ruimte lagen handdoeken en konden we ons omkleden. Wat een belevenis!
ruïne
Casino
Thermae 2000
Bij de Wilhelminatoren hielden we halt voor een ijsje en een limonade. Even uitpuffen, ons opmakend voor het laatste stukje van de wandeling. Bij het hotel streken we neer in de tuin voor de zo verdiende drankjes. Een heerlijke wandeldag. Die avond hadden we een barbecue buiten. Wie had van te voren kunnen denken dat het zo lekker warm zou blijven dat we in de tuin van al dat heerlijks zouden kunnen genieten!
Terwijl wij nog zaten uit te buiken, verschenen ineens 2 dames in schattige zomerjurkjes: Tonnie en Marjo. Zij deden een heel grappige sketch waarbij een nieuwe gemeentebestuur van Nuenen aangewezen werd, samengesteld uit wandelgenoten, gekozen vanwege hun speciale kwaliteiten. Arie Pavarotti werd ingehuurd om het geheel luister bij te zetten. Hij zong uit volle borst een paar prachtige liederen. Het laatste lied geflankeerd door Marije en Hans. Geweldig gedaan!
Hieronder het verslag van het wandelweekend 2016 in Valkenburg voor in de pers door Marije gevolgd door de persoonlijke beleving ervan door Reina.
Op stap met WSV Nuenen.
Al wandelend door Nuenen en omgeving in groepsverband kan al sinds 1996.
In de huidige vorm bestaat WSV sinds 2007. Behalve de wekelijkse conditierondjes organiseert de groep o.a.
- de van Goghwandeling 4e zondag van september
- een jaarlijkse club dag en ……
- het wandelweekeind, dit jaar voor de 15e keer.
Na 14 mooie weekeinden in de Eifel of Sauerland nu in eigen land, gastadres hotel “Op de Boud” in Valkenburg, Zuid-Limburg.
Vrijdagmiddag om 14.00 uur stonden ongeveer 30 personen te trappelen om de omliggende Limburgse bergen te bestormen.
De route, vooraf uitgezet door eigen club/bestuursleden voerde ons door bosgebieden, langs akkers, weilanden, historische plaatsen, restanten uit een ver verleden. Na een 12 kilometer werd het heden hervonden op een terras, net buiten de bewoonde wereld..
De zaterdag, traditioneel met picknick, liep opnieuw door en over smalle paadjes, met in het midden zo’n smalle geul met rechte randen, vol keien. Men vroeg zich af hoe dat zo gekomen was. Dat zou nog blijken. Niet die dag, die verliep smetteloos, niet voor iedereen even gemakkelijk, maar na afloop in de tuin van het hotel, was men meer dan tevreden met het doorleefde. Schitterende vergezichten, veel keien, hier en daar wat gekreun, spierpijn, het hoort er allemaal bij.
‘s-Avonds tijdens de barbecue kwam er onverwacht bezoek: Mien en Trien. Het duo had heel wat te vertellen. De Nuenense politiek kreeg een compleet nieuw jasje aan en de plechtige inzegening werd onder applaus bevestigd. Om dit feit te vieren had men een niet nader te noemen, beroemd zanger, met zakdoek uitgenodigd..
Ook die dag werd het niet echt laat want…...
Zondagmorgen rond 10.00 uur verzamelen voor de laatste wandeling. Gestart met een beetje zonneschijn, maar allengs werd het duidelijk dat het zo niet zou blijven. Donkere wolken pakten zich samen en de bliksem en donder deed menigeen angstig rondkijken. Kletsnat kwamen ze terug en inmiddels was ook het hoe en waarom van de paden met geultjes, gevuld met keien, duidelijk geworden.
Het hotel was gewaarschuwd en stond spontaan een paar kamers en een berg schone badlakens ter beschikking zodat iedereen toch droog aan de afsluitende lunch kon beginnen.
En dan is het snel voorbij, wat dankwoorden over en weer, afrekenen, goedendag zeggen, en op weg naar huis.
Marije van Erp, die er voor de15e keer bij was.
Verslag van het wandelweekend 2016 door Reina
