Verslag van het wandelweekend 2015

O wat was de weersvoorspelling slecht voor ons wandelweekend in Simmerath-Rurberg in de Eifel! 95% kans op neerslag, een maximum temperatuur van 15 graden en dat 3 dagen aan een stuk!

      

   

        Voor inzendingen uit voorgaande jaren klik hier

 

                                                                                                        naar boven

Dus gingen we vrijdagmiddag gewapend met bescherming tegen regen en kou op pad, ons schrap zettend tegen de ontberingen die mogelijk zouden volgen. Vooralsnog was het droog. We startten meteen steil omhoog en ...omhoog en ...omhoog. Alle kou was meteen uit onze lijven verdwenen.
De beste klimmers gingen voorop  en enthousiast als ze waren, gingen ze maar door en door. Wat ontmoedigend voor de rustigere klimmers in de groep. Een beklimming met tussenstops om te verzamelen, uit te puffen en te genieten van het mooie pad dwars door de bossen, was fijner geweest. Eenmaal boven en weer op adem gekomen, wachtte ons een prachtig uitzicht op de fraai gevormde Rursee.

Wonder boven wonder bleef het die hele middag droog. De zon kwam zelfs af en toe te voorschijn... Op het terras voor ons hotel Paulushof genoten we na van een welverdiend drankje.

Zaterdag vertrokken we in miezerig weer. Nu eens ongeveer droog, dan wat gemiezer, dan weer wat natter... Toen we ons allemaal toch maar in het plastic gehuld hadden, stopte de nattigheid. De rest van onze wandeling bleef het droog! Hadden we verdiend zeker... We wandelden weer door de bossen, helling op en helling af. Je kon wel merken dat dit een veel meer toeristisch gebied was dan waar we andere jaren wandelden. We waren nu niet de enigen die daar op pad waren en de wandelpaden waren ruim en vaak met stenen verhard.

Via Wollseifen, waar we de kerk bekeken, bereikten we na wat gezoek, ons doel van de ochtend: de voormalige kazerne Vogelsang. Buiten aan tafels konden we onze meegebrachte lunch opeten. Want anders dan andere jaren dit keer geen uitgebreid lunchbuffet. Aanvoer van de heerlijke broodjes, de dranken, het fruit en de diverse soorten beleg was onmogelijk gemaakt doordat auto's in "Naturpark Eifel" geweerd worden. Jammer, maar het lunchpakket van het hotel smaakte ook goed.
Toen kwam de zon er ook nog bij, wauw.

Na het diner deden Marjo en Tonnie spontaan een sketchje, waarbij ze wandelgenoten goedmoedig op de hak namen. Heel erg grappig!

Zondagochtend waren we al weer toe aan onze laatste wandeling van dit wandelweekend. De organisatoren hadden besloten, na de zware zaterdag, een rondje door het dorp en langs het meer te plannen. Goed idee om de diverse gehavende voeten wat te ontlasten.

Na de stevige bonensoep met brood gingen we huiswaarts. Einde van een heel gezellig en sportief weekend in een mooi hotel, prachtig gelegen aan de Rursee.

Rest mij nog Cor en Jan heel hartelijk te bedanken voor hun goede locatiekeuze, dichtbij huis en toch zo anders. En als allerlaatste, om het extra te benadrukken, wil ik de voorlopers Hans en Marije, Dim, Helma en Dirk heel hartelijk bedanken voor het jaar in jaar uit plannen en voorlopen van de diverse routes en het begeleiden van ons, wandelaars, door de meest gevarieerde natuurgebieden. We hebben genoten van wat jullie voor ons met zoveel enthousiasme bedacht hebben. Geweldig! Bedankt!

En toen bereikten we de hoogvlakte. Prachtig weids, geel en groen gras, in de verte bomen, dalen met verspreide dorpjes. Zo prachtig!
Er stond hier wel een straffe wind. Keurig op tijd kwamen we in Einruhr aan voor de boot naar ons hotel. Bij de aanlegsteiger deed Dim een ontdekking: zijn GPS in het borstzakje van zijn overhemd!!!

Met gevulde magen gingen we weer op pad. Echter zonder Krystyna. Zij wilde meer te weten komen over deze kazerne en zou op
eigen gelegenheid terug keren naar het hotel. De bedoeling was via een andere route Wollseifen weer op te zoeken. Maar hier ging het mis: Dim had zijn GPS in het hotel laten liggen en ineens liepen we weer op dezelfde weg die we op de heenweg ook gelopen hadden. Een lichte verzwaring van de wandeling. Deze weg was veel heuvelachtiger dan de geplande.

Donkere wolken pakten zich samen. De wind nam toe. We zaten kleumend op het bovendek, maar hielden stand. Veel te leuk om ook een stukje te varen! Een verrassend einde aan een lange stevige wandeling. Een totaal van 23 km in zeer heuvelachtig terrein!!!

Na het diner deden Marjo en Tonnie spontaan een sketchje, waarbij ze wandelgenoten goedmoedig op de hak namen. Heel erg grappig!

        Reina